22 Şubat 2014 Cumartesi

ONE BILLION RISING- BİR MİLYAR AYAKLANIYOR





 Ben sevgililer gününü kutlamaktan hoşlanan bir insan değilim. Ama bu yıl 14 Şubat benim için çok özel bir gündü. Hindistan'ın kasabalarından birinde OBR(One billion rising- Bir milyar ayaklanıyor) etkinliği düzenledik.

OBR, kadına şiddete ve cinsel tacize karşı, dünyanın her  tarafında aynı gün yapılan bir eylem.

Toplanıyoruz, dans ediyoruz, yürüyoruz...



"Her üç kadından biri hayatı boyunca en az bir kere şiddete maruz kalıyor." Bu sayı bir milyar kadın ediyor.

Ve bu demek oluyor ki sizinle şu an aynı odada olan kadınlardan biri şiddete maruz kaldı veya kalacak.



Tüm bunlardan daha acısı bazı toplumlarda kadın, dayak yediği zaman, hak ettiği için yediğini düşünüyor; kocasının onu dövmesinin hakkı olduğuna inanıyor.



Bunu değiştirmek, en azından insanların uyanmasını sağlamak istedik. Kapalı kapılar arsında olan şeyleri kasabanın merkezine taşımanın etkili olacağına inandık.



Okulun çocuklarına, dünyanın her tarafında yapılan dansı anlamıyla birlikte öğrettik. Zamanı geldiğinde kasabaya gittik, dans ettik. Çocuklarını almaya gelen velilere ve meraklı, şaşkın kasaba sakinlerine neden dans ettiğimizi anlattık ve ortadan kaybolduk.





Yukarıdaki video geçen seneki İstanbul eylemlerinin, uluslararası kullanılan müzik ile birlikte olan videosu.



Ayrıntılı bilgi için websitesi(üzgünüm İngilizce): http://www.onebillionrising.org/






3 Şubat 2014 Pazartesi

UWC'den sonra: Hayat?

  UWC'yi küçük yaşta keşfetmiş olarak yıllarca önüme koyduğum hedefler arasından yapacağıma emin olduğum tek hayalimi gerçekleştirmiş bulunuyorum. Bir UWC'de okuyorum (Aramızda kalsın en güzelinde ;) ).
  Şu an bir UWC'deyim ve adını daha önce bilmediğim ülkelerden arkadaşlarım var.İlk başta konuşamadığım İngilizce'de kendime fazlasıyla güvenir oldum. Yakın arkadaşlar edindim. Dünyayı keşfederken kendimi tekrardan keşfettim. Doğaya saydı duymak kavramı hayatımda nefes almaktan farksız oldu. İnsanlara ve kültürlere saygı ise nefes almaktan öte...
  UWC'deki hayata öyle bir alıştım ki muhteşem şeyler normal gelmeye başladı. Bundan başkasını hayal edemez oldum. Hep öyleydi, hep öyle kalacaktı.
  İşte o anda bir soru belirdi: UWC'den sonra hayat var mıdır?
  Cevap tabi ki var oldu.
  Ama koca masada hayal edebilen tek kişi 10. yıl buluşmasını hayal edebildi başka bir şey değil.